เห็นงานแต่งจูนแล้ว นึกถึงงานแต่งงานของตัวเอง ยังเสียดายอยู่ว่าถ่ายรูปน้อยไปหน่อย เพราะเราลืมคิดเรื่องตากล้อง มัวแต่คิดเรื่องอื่นอยู่ จูนเองก็ไม่ยอมเป็นให้เลย หลายช็อตพลาดไปอย่างน่าเสียดาย เช่น รูปคู่งานเช้าของเรากับพี่ต้อมไม่มี ต้องตัดมาจากรูปที่ถ่ายกับคนอื่นเอา แต่เจ้าสาวสวยนะ...อิอิ

ดูเอาเองละกัน 555

ที่เห็นแต่แขนหน่ะ คือแขนของนายจูนเอง อิจฉาเราหล่ะสิ รีบหาเจ้าสาวเลย และในที่สุดก็ทำสำเร็จ อิอิ

เป็นไงบ้างรูปเราก็ไม่แพ้งานจูนหรอกนะ

แต่เรื่องเดียวที่ต้องยอมแพ้ก็คือ เรือนหอสีชมพูเนี่ยสิ ลำบากละเรา

สวัสดีปีใหม่ด้วยคนนะคะ ขอให้มีความสุขกันถ้วนทุกผู้ทุกคนเลยนะเจ้า

ไม่ได้เข้ามานานมากกกกกกก มีเหตุผลนะ อย่าเพิ่งด่วนตัดสินว่าเราไม่ใส่ใจนะ คือเรื่องมันเป็นอย่างนี้นะ เรื่องมันยาวนะ อิอิ...สั้นๆ เลยแล้วกัน คื้อว่าเราคลอดน้องอ่ะ

ตั้งใจไว้ว่าจะเล่าเรื่องไปเมกามาให้ฟังให้จบ แต่ก็...นะ โทษที จะพยายามมาเล่าให้ต่อเนื่องจนจบให้ได้ เราสัญญา แต่ตอนนี้ขอมเสเรื่องลูกก่อนนะ

คือเราเนี่ยคลอดน้องเมื่อวันอาทิตย์ที่ 10 กันยายน 2549 ที่ผ่านมาเมื่อสามเดือนก่อน ลาคลอด 45 วัน ก็มาทำงานตามปกติ ช่วงแรกขรุขระนิดหน่อย แต่ก็โอเคแล้ว เพราะแม่มาช่วยดูให้ ไม่งั้นเราแย่แน่

กว่าจะออกมาได้นะ ปวดสุดๆ ที่สุดของที่สุดในชีวิตนี้แล้ว ตั้งแต่สองทุ่มเจ็บนิดๆ แต่ไปโรงพยาบาลตอนตี 2 เป็นคืนที่ยาวนานมาก เพราะกว่าจะเช้า ใจจะขาดแล้วอ่ะ คลอดตอนไหนรู้มั้ย 9.46 น.แหน่ะ แทบแย่............เห็นหน้าลูกก็ชื่นใจแล้ว

อยากเห็นแล้วหล่ะสิ.......ได้เล้ย

แต่ตอนนี้เค้าไม่ใช่แบบนี้แล้วนะ ติดตามต่อไปได้เลยจ้า

น่ารักใช่มั้ยหล่ะ อิอิ นี่คือลูกสาวเราเองเจ้า เค้าคือ เด็กตะนอยเองค่ะ